کتاب نو بیچارگان اثر فئودور داستایفسکی

رمان «بیچارگان» نخستین اثر فئودور داستایفسکی است که در سال ۱۸۴۶، یعنی زمانی که نویسنده تنها ۲۴ سال داشت، به چاپ رسید و بلافاصله تحسین گسترده منتقدان و مخاطبان ادبیات روسیه را برانگیخت. این اثر در قالب نامه‌نگاری‌های متقابل میان دو شخصیت شکل گرفته است: «ماکار دوووشکین» کارمندی فرودست و میانسال، و «واروارا (باربارا)» زن جوانی که با خیاطی و دستمزد اندک روزگار می‌گذراند.

داستایفسکی در این رمان با استادی تمام به کالبدشکافی روان انسان‌های تحقیرشده می‌پردازد؛ کسانی که در چنگال فقر بی‌رحم گرفتارند، اما در میان تباهی و بی‌عدالتی اجتماعی زاغه‌های سن‌پترزبورگ، برای حفظ کرامت، احترام و انسانیت خود می‌جنگند. عشق پاک و در عین حال دردناک این دو شخصیت در بستری از محرومیت، بیچارگان را به اثری فراتر از یک داستان عاشقانه و به بیانیه‌ای اعتراضی درباره شرایط طبقات فرودست تبدیل کرده است.