اراسموس به طرف دیگر و به گستره بی موج دریا نگاه کرد. آسمان صاف بود. در سمت شرق هنوز بارقه هایی از نور خورشید دیده می شد. می دانست که فاصله زیادی با بندر ندارند، اما هیچ نشانی از بندر نبود؛ دریا و آسمان در خطی روشن به هم رسیده بودند. در ساحلی به پهنای همین دریا خاطره کودکی اش به یادش آمد. پاریس او را بلند کرده بود و خاک رویش را تکانده بود. این برای این نبود که جلوی پیروزی اش را بگیرد الان این را می دانست، شاید همیشه هم این را می دانسته بلکه برای آن بوده که او را از شکست نجات دهد. این از روی مهربانی بوده، شاید هم عشق. فقط قدرتی برتر باعث شده بود که پسرخاله اش این کار را با او بکند. هیچ کس از آن وقت تا حالا این قدر قوی نبوده. و الان دیگر هیچ کس قوی نبود. پاریس مرده بود و دیگر نمی توانست مانع از شکستش شود. از آن روز صبح که کاپیتان فیلیپز با داستان کشتی به گل نشسته پیشش آمده بود، به این فکر کرده بود که شاید پاریس در این دنیا باشد و به زندگی اش معنا و هدف بدهد. سارا هم یک بار این کار را کرده بود. حالا الان چه مانده بود؟ فکر می کرد شکستش در این بوده که نتوانسته پاریس را تحویل طناب دار بدهد؛ اما الان می دانست که بدترین چیز این بود که نتوانسته بود پسرخاله اش را زنده نگه دارد.